Moose Photoshoots PL
Plener fotografii kobiecej na FOTOONA 2026. Dwie godziny, jedna modelka, dziewięć różnych spojrzeń

24 czerwca 2026 roku, po części konferencyjnej FOTOONA, poprowadziłam plener fotografii kobiecej w Cicha 23 w Warszawie. Wydarzenie organizowały Targi Foto Rekwizyty. Ten wpis to relacja z tego popołudnia i kilka rzeczy, które warto z niego zabrać, nawet jeśli Cię tam nie było.
Dla kogo był ten plener
W plenerze wzięło udział dziewięć doświadczonych fotografek i fotografów. Nie był to kurs dla początkujących. Był to wspólny portfolio builder: każda osoba fotografowała samodzielnie, a ja pokazywałam swój sposób pracy i poszerzałam perspektywę. Najważniejsza zasada od początku: autorką zdjęć jest uczestniczka i pełne prawa do zdjęć zostają u niej. Może je wysłać na konkurs, pokazać na wystawie, opublikować w portfolio albo sprzedać, bez żadnych ograniczeń.
Miejsce, modelka i stylizacje
Cicha 23 to przestrzeń, w której stare drzwi, surowe ściany i ogród dają mnóstwo możliwości na jednej powierzchni. Pracowaliśmy w środku i na zewnątrz, w naturalnym świetle.
Modelką była Jagoda, @jagakosmo. Przygotowałyśmy dwie stylizacje:
- brązową suknię od @seila.artdresses,
- różową suknię od @wioletta_bara,
- a do tego czarny tren fotograficzny od @szpulkaphotoprops.
Pracowaliśmy w rotacji. W mniejszych pomieszczeniach każda osoba miała po pięć minut z modelką, a potem przychodziła kolejna. Na zewnątrz fotografowaliśmy grupowo, ale z uważnością, żeby każdy mógł sfotografować modelkę tak, jak chce. I tak przez dwie godziny. Dzięki temu nikt nie stał w tłumie za cudzym ramieniem. Każdy miał realny czas na swój kadr.
Trzy momenty, które zapamiętałam
Pod światło.
Ustawiałam Jagodę tak, żeby światło padało z tyłu i z góry: na nią, ale poza kadrem. Pod światło powstaje świetlista obwódka i nastrój. Trzeba tylko domierzyć ekspozycję do twarzy, a nie do okna.
Klatka z roślinami przy starych drzwiach.
Rekwizyt nie jest dekoracją. Jest częścią opowieści. Klatka z zielenią przy zniszczonych drzwiach dała temat do rozmowy o zamknięciu i wolności, a każda osoba opowiedziała go po swojemu.
Ruch.
Jagoda jest cheerleaderką, ma świetne wyczucie ruchu i wykorzystaliśmy to. Zamiast statycznych póz pojawił się ruch sukni, gest i obrót. Kadry z ruchem są trudniejsze, ale mają w sobie życie, którego nie da się wyreżyserować pozą.
Czego uczę na plenerach
- Czytania światła, zanim podniesiesz aparat: skąd pada, jak miękkie jest, co robi z twarzą.
- Pracy z ciałem i dłońmi. Otwarta dłoń mówi coś innego niż zaciśnięta. Kierunek spojrzenia zmienia całą historię zdjęcia.
- Koloru i kontrastu jako narzędzi emocji, a nie tylko estetyki.
- Relacji z modelką. Najpierw relacja, potem spust migawki.
Najważniejsze zdanie, które zostawiłam uczestnikom w podsumowaniu: nie fotografujesz twarzy, tylko to, co twarz, ręce, oczy i światło mówią o człowieku. Każda osoba wyjechała z własną serią zdjęć i z podsumowaniem, które przygotowałam po plenerze, żeby wiedza nie wyparowała po powrocie do domu.
Następny plener
Plenery i warsztaty prowadzę w Polsce i w Hiszpanii, w małych grupach. Jeśli chcesz dostać informację o kolejnym terminie, obserwuj @mcpa.academy albo napisz do mnie.
Na dobry start możesz pobrać mój bezpłatny ebook Fotografuj bez strachu.
Modelka: Jagoda, @jagakosmo. Stylizacje: @seila.artdresses, @wioletta_bara. Tren: @szpulkaphotoprops. Miejsce: Cicha 23, Warszawa. Organizator FOTOONA 2026: Targi Foto Rekwizyty, @targifotorekwizyty.
#WidzęCię. Kampania, którą zrobiłyśmy dla tych, którzy dziś czują się niewidzialni

Są projekty, które robię dla portfolio, i są takie, które muszę zrobić, bo inaczej nie dałabym sobie spokoju. #WidzęCię należy do tych drugich. To kampania społeczna przeciw przemocy rówieśniczej, którą stworzyłam razem z Mileną Kuczyk, Miss Śląska 2025 z konkursu Polska Miss.. Jej adresatami są młodzi ludzie, którzy dziś przechodzą w szkole przez to, przez co kiedyś przeszłyśmy my.
Skąd wziął się ten projekt
Obie z Mileną byłyśmy w szkole wyśmiewane i wykluczane. Obie słyszałyśmy przezwiska, które bolały bardziej, niż ktokolwiek z dorosłych wtedy zauważał. Dziś Milena nosi koronę Miss Śląska, a ja zasiadam w jury międzynarodowych konkursów fotograficznych. Nie mówimy o tym po to, żeby się chwalić. Mówimy o tym, bo nastolatek, który dziś siedzi sam w szkolnej łazience, potrzebuje zobaczyć, że to, co przeżywa, nie przesądza o tym, kim będzie.
Stąd nazwa. Dwa słowa, które chciałyśmy, żeby usłyszał każdy, kto czuje się niewidzialny: widzę Cię.
Jak opowiedziałam tę historię zdjęciami
#WidzęCię to fotografia inscenizowana. Każda scena była zaplanowana: miejsce, światło, ruch ludzi wokół bohaterki. Zdjęcia powstały w szkole, na korytarzach, w sali gimnastycznej, w łazience i w klasie. Nie była to szkoła, w której Milena doświadczyła przemocy. Czuła się w niej bezpiecznie i dlatego zgodziła się wrócić do szkolnych korytarzy przed obiektywem.
Historia ma dwa akty:
- Akt I: wykluczenie. Zdjęcia czarno-białe. Samotność w tłumie, ławka, na której nikt nie usiądzie obok, korytarz, w którym wszyscy przechodzą obojętnie.
- Akt II: przemiana. Zdjęcia w pełnym kolorze. Siła, godność i kobieta, która odzyskała swoje miejsce.
Najważniejsza decyzja techniczna dotyczyła ostrości. Milena na każdym zdjęciu jest ostra, a ludzie wokół niej rozmyci w ruchu. To rozmycie to obojętność otoczenia: wszyscy się spieszą, nikt się nie zatrzymuje. A bohaterka zostaje wyraźna, bo ktoś jednak ją widzi. Tym kimś jest widz.
Jak wyglądała kampania
Kampania trwała sześć tygodni na Instagramie i Facebooku. Złożyły się na nią karuzele zdjęć opowiadające kolejne etapy historii, krótkie rolki, w których z Mileną odpowiadamy na pytania o to, co przeżyłyśmy, oraz codzienne relacje z pytaniami, ankietami i grafikami do udostępniania. Każdy tydzień miał swój etap narracji: od otwarcia, przez izolację i najtrudniejszy moment, po przemianę i zakończenie.
W najtrudniejszym emocjonalnie tygodniu, i nie tylko wtedy, przypominałyśmy numer 116 111, czyli bezpłatny Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży.
Czego nauczył mnie ten projekt
Fotografia sceniczna, czyli inscenizowana, to dla mnie coś więcej niż piękny kadr. To sposób, żeby opowiedzieć historię, której nikt nie chce słuchać wprost. Zdjęcie dziewczyny siedzącej samotnie przy ławce mówi o wykluczeniu więcej niż długi artykuł, bo widz rozpoznaje w nim siebie albo kogoś, kogo kiedyś minął na korytarzu.
Ten projekt przypomniał mi też, dlaczego fotografuję. Najpierw relacja, potem spust migawki. Bez zaufania Mileny i jej odwagi te zdjęcia by nie powstały.
Jeśli to o Tobie
Jeśli dziś doświadczasz przemocy w szkole, nie musisz radzić sobie z tym sam ani sama. Porozmawiaj z kimś, komu ufasz, albo zadzwoń pod numer 116 111. To, co teraz przeżywasz, nie definiuje Twojej przyszłości.
Projekt dla Twojej organizacji
Realizuję kampanie i projekty społeczne w formie fotografii inscenizowanej: od pomysłu i scenariusza, przez stylizację i scenografię, po gotową serię zdjęć i plan publikacji. Jeśli prowadzisz fundację, szkołę albo markę, która chce powiedzieć coś ważnego obrazem, napisz do mnie.
Bohaterka kampanii: Milena Kuczyk, @milena.kuczyk. Zdjęcia, koncepcja i realizacja: Marta Łosiewicz, @moosephotoshoots.
„Buntowniczka” w Stoczni Gdańskiej. Masterclass fotografii kobiecej w stylu industrialnym na ŚwiatłoSile 2026

4 września 2026 roku był dla mnie wyjątkowym dniem na festiwalu ŚwiatłoSiła w Gdańsku, organizowanym przez cyfrowe.pl. Tego dnia zasiadałam w jury konkursu festiwalu, wygłosiłam prelekcję o budowaniu zdjęć konkursowych i poprowadziłam masterclass fotografii kobiecej w stylu industrialnym na terenie Stoczni Gdańskiej, we współpracy z Sony Polska. Lista uczestników zamknęła się kilka dni przed wydarzeniem.
Od prelekcji do praktyki
Masterclass był praktycznym przedłużeniem mojej prelekcji. Na scenie mówiłam o tym, że mocne zdjęcie, także konkursowe, buduje się świadomie. Najlepiej przemyśleć je i przygotować w pięciu krokach:
- Historia i emocja. Najpierw wiesz, co chcesz opowiedzieć.
- Atrybuty i symbole. Każdy rekwizyt coś znaczy.
- Świadomy wybór miejsca. Lokalizacja jest częścią opowieści, a nie tłem.
- Światło i ciało w służbie historii. Poza i światło mówią to samo co temat.
- Przekaz całości. Widz ma się zatrzymać i poczuć, a nie tylko zobaczyć.
Na stoczni sprawdzaliśmy te kroki z aparatem w dłoni.
Historia „Buntowniczki”
Zamiast zestawu ładnych póz przygotowałam opowieść. Świadomie zaplanowałam tylko trzy rzeczy: modelkę, miejsce, które znalazłam dzień wcześniej (opuszczony budynek stoczni, do którego wchodziliśmy przez okno), i strój. Reszta powstała w trakcie, pod wpływem pogody, światła i tego, co przyniosła chwila. Plan dał kierunek, a otwartość na niespodzianki stworzyła całość. Bohaterką była „Buntowniczka”: silna, a jednocześnie bardzo kobieca postać w postapokaliptycznym świecie, zniszczonym przez człowieka. Wcieliła się w nią Alicja, @just.alice.from.neverland.
Każdy element miał swoje znaczenie:
- Stocznia, z betonem, kolorowym graffiti i dziurami w posadzce, dawała surowość, na której kobieca delikatność wybrzmiewa najmocniej.
- Pozy Alicji łączyły siłę i kobiecość, bez udawanej twardości.
- Dym dodawał przestrzeni głębi i tajemnicy.
- Mała lampa LED, ukryta na kolanach Alicji tak, jakby światło wychodziło z jej wnętrza, stała się symbolem nadziei, która rodzi się w środku. Lampkę miał ze sobą jeden z uczestników i to był jeden z najpiękniejszych przypadków tego dnia.
- Ostatnia poza, przypominająca modlitwę, zamykała całą historię.
Światło, którego nikt się nie spodziewał
Tego dnia padał deszcz, co dodało całej wyprawie przygody i dreszczyku emocji. Zamiast twardego, przemysłowego światła dostaliśmy miękkie, naturalne światło wpadające przez ogromne, potłuczone przeszklenia hali. Działały jak gigantyczny softbox. Alicja stała na betonowym podeście bokiem do okien, więc światło owijało jej twarz i wydobywało ją z mroku hali. To dobra lekcja: nie walcz ze światłem, które masz. Przeczytaj je i wykorzystaj.
Pracuję na otwartej przysłonie i nie boję się wysokiego ISO. Wolę zdjęcie z ziarnem i emocją niż technicznie czyste i puste.
Ruch, który zatrzymuje widza
Najmocniejsze kadry powstały w ruchu. Alicja rzucała połą płaszcza, a materiał zawisał w powietrzu wokół jej dłoni. Takie zdjęcia są trudniejsze do złapania, ale mają w sobie życie i to one sprawiają, że widz zatrzymuje się dłużej.
Twoje kadry, Twoje prawa
Świadomie dzieliłam się tym, jak widzę świat i jak patrzę na fotografowaną scenę i przestrzeń. Wolność tworzenia zostawiłam jednak każdemu uczestnikowi. Traktuję uczestników jak dojrzałych twórców. Dlatego to oni są autorami swoich kadrów i to u nich zostają pełne prawa do zdjęć: na konkursy, wystawy, do portfolio i mediów społecznościowych.
Udział w konkursach był propozycją, a nie oczekiwaniem. Jako jurorka mogłam jednak podpowiedzieć, na co patrzy jury, gdy ktoś zdecyduje się wysłać zdjęcie z tego dnia.
Opinie uczestników
Uczestnicy zostawili mi piękne opinie i relacje z tego dnia. Znajdziesz je na moich profilach na Instagramie: @moosephotoshoots i @mcpa.academy.
Następne warsztaty
Warsztaty grupowe, takie jak ten masterclass, są dla osób co najmniej średnio zaawansowanych, które mają już własny styl i chcą go rozwijać. Jeśli dopiero zaczynasz, zapraszam na warsztaty indywidualne, na których krok po kroku pracujemy nad podstawami. Kolejne terminy, także w Krakowie, ogłaszam na @mcpa.academy. Możesz też napisać do mnie.
Na start polecam bezpłatny ebook Fotografuj bez strachu.
Modelka: Alicja, @just.alice.from.neverland.
Organizator festiwalu: @cyfrowe.pl.
Partner: @sony.polska. Miejsce: Stocznia Gdańska.
Pięć lat do zwycięstwa. Moja droga w 35AWARDS
Opowiem Ci historię, która nauczyła mnie wytrwałości bardziej niż jakikolwiek kurs. Opowiadam ją na moich prelekcjach o konkursach fotograficznych, bo pokazuje coś, czego nie widać na dyplomach: droga do celu trwa, i to jest w porządku.
Godzina 23:47
Rok 2020. Siedzę przed komputerem w moim mieszkaniu w Hiszpanii. Palec wisi nad przyciskiem „wyślij”, a do końca terminu zgłoszeń do międzynarodowego konkursu RISE Photography Awards zostało trzynaście minut. W głowie mam tylko jedno: „Moje zdjęcia nie są wystarczająco dobre. Inni mają o wiele więcej doświadczenia. Po co się ośmieszać?”
Kliknęłam o 23:56. Zajęłam trzecie miejsce. Ale to nie ta nagroda była najważniejsza. Najważniejsze było samo kliknięcie, bo otworzyło pytanie: a co, jeśli spróbuję czegoś większego?
Dlaczego konkursy
Życie nauczyło mnie, że czasem stawia przed nami nieoczekiwane wyzwania, a dążenie do doskonałości może być formą rozmowy z samą sobą. Dlatego konkursy nigdy nie były dla mnie tylko rywalizacją. Są osobistą podróżą i sposobem, żeby przekuwać trudności w siłę.
Karierę budowałam trzy razy od zera: w Polsce, potem w Hiszpanii pod Gibraltarem, gdzie nikt mnie nie znał, a ja nie mówiłam po hiszpańsku, i znowu w Polsce. Za każdym razem konkursy pozwalały mi pokazać swoją wartość tam, gdzie nikt jeszcze o mnie nie słyszał.
Dlaczego właśnie 35AWARDS
35AWARDS to jeden z największych konkursów fotograficznych na świecie i w moich oczach jeden z najbardziej obiektywnych. Każda edycja to ponad sto tysięcy uczestników z ponad 170 krajów i setki tysięcy zdjęć. Ocena przebiega w trzech niezależnych etapach:
- Etap pierwszy. Głosować może każdy.
- Etap drugi. Głosują wyłącznie zarejestrowani fotografowie.
- Etap trzeci. Ocenia międzynarodowe jury z kilkudziesięciu krajów.
Dzięki temu jedno zdjęcie dostaje najszersze możliwe spektrum oceny: od zwykłych widzów, przez innych fotografów, po ekspertów.
Pięć edycji, jedno lustro
Startowałam pięć lat z rzędu, od VII do XI edycji. Z każdym rokiem zgłaszałam zdjęcia do innych kategorii i z każdym rokiem coraz wyraźniej widziałam, że ten konkurs działa jak lustro. Pokazał mi mocne strony, o które sama bym się nie podejrzewała. Moje zdjęcia doceniano nie w jednej kategorii, ale w wielu:
- Portret kobiecy (Female Portrait): TOP35 w czterech edycjach.
- Fotografia sceniczna, czyli inscenizowana (Staged Photography): TOP35 w trzech kolejnych edycjach, za pojedyncze zdjęcia i za serie.
- Dziecięca fotografia inscenizowana (Children Staged Photography): od TOP50 za serię, przez TOP35, aż do zwycięstwa.
- Portret dziecięcy (Child Portrait): już w pierwszej edycji w najlepszych 3% nominacji, później TOP70.
- Portret męski (Male Portrait): TOP50.
- Fotografia kreatywna (Conceptual Photo): w najlepszych 5% fotografów, później TOP100.
Do tego dwa razy nagroda publiczności Viewers' Choice za serię, trzy lata z rzędu miejsce w TOP35 fotografów z Polski i TOP10 z Krakowa oraz zdjęcia wybrane do katalogu konkursu w każdej edycji.
Ta różnorodność dała mi coś cenniejszego niż pojedynczy dyplom: wiarę, że moja siła nie kończy się na fotografii dziecięcej. Że równie pewnie czuję się w portrecie kobiecym i męskim, w fotografii scenicznej i kreatywnej. Każda kategoria była osobnym sprawdzianem i każda powiedziała mi coś o mnie samej.
2025: zwycięstwo
W XI edycji wzięło udział 112 600 fotografów ze 175 krajów, którzy zgłosili 461 400 zdjęć. Moja seria zwyciężyła w kategorii Children Staged Photography Series. Po pięciu latach spełniłam marzenie.
Listę zwycięzców XI edycji znajdziesz na stronie 35AWARDS, a moje wyniki ze wszystkich edycji na mojej tablicy osiągnięć 35AWARDS.
Czego nauczyło mnie tych pięć lat
- Konsekwencja wygrywa z talentem, który się poddaje. Przez pięć lat nie zboczyłam z celu. Każdy rok przynosił nowe kategorie i nowe wyróżnienia, a cel był ten sam. Cicha, codzienna konsekwencja, bez wielkich gestów, w końcu przynosi to, po co się przyszło.
- Nie zamykaj się w jednej szufladzie. Wysyłając zdjęcia do różnych kategorii, odkryłam w sobie więcej, niż sama zakładałam. Czasem jury widzi Twoją mocną stronę, zanim Ty ją zobaczysz.
- Strategia ma znaczenie. Każdy konkurs ma swoją osobowość: jedne cenią nowatorskie podejście, inne klasyczne piękno. Warto ją poznać, czytać regulamin i oglądać prace z poprzednich edycji. I jeszcze jedno: dziesięć świetnych zdjęć wysłanych do jednej kategorii konkuruje ze sobą nawzajem. Zamiast zwiększać szanse, mimowolnie je zmniejszasz.
- Historia jest ważniejsza niż technika. Na najwyższym poziomie nie ma słabych technicznie zdjęć. Wygrywają te, które mają coś do powiedzenia. Zwycięska seria z 2025 roku to fotografia inscenizowana, w której każdy element był zaplanowany po to, żeby opowiedzieć historię.
- Brak wygranej to nie porażka. Każdy z moich czterech startów bez zwycięstwa był krokiem do przodu. Gdybym potraktowała którykolwiek z nich jako dowód, że się nie nadaję, nie byłoby piątego.
Jeśli dziś siedzisz z palcem nad przyciskiem „wyślij”
Kliknij. Nie musisz wygrać za pierwszym razem. Ja też nie wygrałam. Liczy się to, żeby zacząć i nie zboczyć z drogi.
Wszystko, czego nauczyłam się o konkursach jako uczestniczka i jurorka, zebrałam w ebooku Jak podbić świat konkursów fotograficznych. Jeśli brakuje Ci odwagi, zacznij od bezpłatnego Fotografuj bez strachu. A jeśli chcesz, żebym spojrzała na Twoje zdjęcia okiem jurorki, napisz do mnie.
„Jury ocenia to, co widzi”. Mój wywiad dla Targów Foto Video

Przed moimi prelekcjami na Targach Foto Video organizatorzy zaprosili mnie do rozmowy. Pytali o konkursy fotograficzne, o pracę w jury, o strach, który zna każdy fotograf, i o to, jak nie zgubić własnego stylu wśród presetów i sztucznej inteligencji. Cały wywiad przeczytasz na stronie organizatora:
Wywiad z Martą Łosiewicz – Targi Foto Video · wersja archiwalna
Poniżej zebrałam kilka myśli z tej rozmowy, do których sama najczęściej wracam.
Dobre zdjęcie przegrywa rzadko przez to, że jury „nie zrozumiało”
Kiedyś myślałam, że jurorzy nie wiedzą, co robią. Zmieniłam zdanie, kiedy sama usiadłam po drugiej stronie stołu. Zdjęcie zwykle przegrywa dlatego, że inne lepiej pasowało do kategorii, zestawu albo tego konkretnego dnia oceny.
Poprawność to dziś punkt wyjścia
Pierwsza selekcja trwa sekundy, bo zgłoszeń są tysiące. Najszybciej odpadają zdjęcia technicznie poprawne, ale podobne do wielu innych, które jurorka widziała w tym tygodniu. Dobra technika nie jest już przewagą. Jest minimum.
Nie istnieje obiektywnie najlepsze zdjęcie
Technikę da się ocenić dość precyzyjnie, ale emocja i pomysł zawsze będą subiektywne. Dlatego dobre konkursy mają wielu jurorów i kilka rund oceny. Gust jurora nie znika, trzeba go świadomie odkładać na bok.
Historia, której nie widać, nie obroni zdjęcia
To, ile kosztowało Cię zdjęcie, jest bardzo ważne dla Ciebie, ale jury ocenia to, co widzi. Wysiłek musi zamienić się w coś, co poczuje widz. Opis może pomóc, ale nie uratuje słabego kadru.
Własny głos w czasach presetów i AI
Trzy zdjęcia jednego autora zwykle wystarczą, żeby rozpoznać jego język, nawet bez podpisu. Preset daje wygląd, ale nie daje sposobu patrzenia. AI potrafi wygenerować ładny obraz, ale nie zastąpi przeżytego doświadczenia. O odkrywaniu własnego stylu piszę w nowym ebooku Dawid w marmurze, który ukaże się jesienią 2026.
Strach nie znika po nagrodach
Boimy się, że ktoś odkryje, że jesteśmy słabsi, niż myślimy, albo że ktoś wyśmieje nasze najbardziej osobiste prace. Ten strach zostaje nawet po wielu nagrodach. Krytyka boli mniej niż kiedyś, ale nadal boli. Różnica jest taka, że dziś potrafię się nie zgodzić i obronić swoją pracę, a porażki traktuję jak lekcje.
Czy warto startować w konkursach?
Tak, jeśli wiesz, po co to robisz. Dla mnie konkursy były sposobem, żeby pokazać swoją wartość, kiedy budowałam markę od zera za granicą, bez znajomości. Wybieraj konkursy świadomie, ustal budżet, sprawdź skład jury i nie oceniaj swojej wartości po jednym wyniku.
Na koniec: trzy rady na najbliższe 24 godziny
- Zobacz, skąd pada światło, i przesuń do niego bohatera albo siebie.
- Przetrzyj obiektyw w telefonie.
- Zrób pierwsze zdjęcie, zanim ktoś zacznie pozować. Często to ono jest najlepsze.
Dziękuję Targom Foto Video za zaproszenie i świetne pytania. Pełną rozmowę znajdziesz na stronie organizatora (wersja archiwalna).
Jeśli chcesz porozmawiać o swoich zdjęciach albo o mentoringu, napisz do mnie.
Czy konkursy cykliczne są gorsze od corocznych? Odpowiadam jako uczestniczka i jurorka

Co jakiś czas słyszę zdanie: „Prawdziwy konkurs to taki, który odbywa się raz w roku i kończy wystawą. Reszta to zbieranie dyplomów”. Rozumiem, skąd się bierze. Przez lata startowałam w konkursach obu rodzajów, a dziś zasiadam w jury WPE i Portrait Photo Awards. Z tej perspektywy moja odpowiedź brzmi: konkursy cykliczne nie są gorsze. Działają inaczej, a różnica nie polega na tym, że jedne są poważne, a drugie nie.
Czym różnią się te dwa rodzaje konkursów
- Konkurs coroczny ma jedno zgłoszenie, jedno jury i jeden werdykt. Często kończy się wystawą albo katalogiem. To jedna, duża szansa w roku.
- Konkurs cykliczny odbywa się w wielu rundach, na przykład co miesiąc albo dwa razy w roku. Za nagrodzone zdjęcia zbierasz punkty, a z punktów powstaje roczny ranking i tytuły takie jak Master czy Fotograf Roku.
Coroczny konkurs nagradza najlepsze zdjęcie. Cykliczny nagradza poziom, który utrzymujesz przez wiele miesięcy.
Co naprawdę oznacza tytuł z konkursu cyklicznego
Tytułu Master czy Fotograf Roku nie dostaje się za jedno szczęśliwe ujęcie. Kilka przykładów:
- W programie akredytacji The Portrait Masters tytuł Master wymagał co najmniej 50 punktów, dwóch srebrnych wyróżnień i żadnej oceny poniżej brązu w dwóch poprzednich rundach, a do tego przeglądu całego portfolio. Do końca 2023 roku miało go 141 fotografów na świecie.
- W WPE tytuł Master of WPE daje prawo zasiadania w jury. Jurorzy w danej edycji nie mogą brać udziału w konkursie, żeby ocena była neutralna.
- W Baby Photo Awards i Portrait Photo Awards roczny ranking powstaje z wyników wszystkich miesięcznych kolekcji. Żeby zostać numerem jeden, potrzeba setek nagrodzonych zdjęć.
To nie jest zbieranie dyplomów. To dowód na powtarzalność, a powtarzalność odróżnia profesjonalistę od kogoś, komu raz się udało.
Po co fotografowi konkursy, jakiekolwiek
Oba rodzaje konkursów pełnią tę samą funkcję. Pomagają fotografom:
- uwierzyć w siebie. Ocena niezależnego jury często po raz pierwszy mówi fotografowi, że to, co robi, ma wartość,
- rozwijać się. W konkursach cyklicznych dostajesz informację zwrotną co rundę, a nie raz w roku. Możesz poprawiać, próbować i sprawdzać efekt,
- budować ścieżkę kariery. Tytuły i rankingi to argument dla klientów, organizatorów warsztatów i festiwali,
- wyznaczać sobie cele i terminy. Deadline mobilizuje bardziej niż „kiedyś zrobię tę serię”.
Wystawa jest piękną nagrodą, ale nie jedyną miarą wartości. Wiele fotografek i fotografów nie ma szansy pojechać na lokalny konkurs z wystawą, a mimo to robi zdjęcia na światowym poziomie. Konkursy międzynarodowe online dały im scenę, której wcześniej nie mieli.
Uczciwie: o czym warto pamiętać
Nie każdy konkurs jest wart Twoich pieniędzy i czasu. Dotyczy to konkursów corocznych i cyklicznych tak samo. Zanim się zgłosisz, sprawdź:
- Kto jest w jury. Wiarygodny konkurs publikuje nazwiska jurorów i ich dorobek.
- Jak wygląda ocena. Czy jury ocenia zdjęcia anonimowo? Czy kryteria są opisane?
- Czy wyniki są publiczne. Dobry konkurs pokazuje rankingi i nagrodzone prace, a nie tylko wysyła dyplom mailem.
- Jaką ma historię. Ile edycji się odbyło, ilu jest uczestników i z ilu krajów.
- Ile kosztuje i co za to dostajesz. Opłata za zgłoszenie jest normalna, ale powinna iść w parze z rzetelną oceną.
Liczy się też to, jak opisujesz swoje wyniki. „Fotograf Roku 2024 w Baby Photo Awards” z linkiem do rankingu jest mocniejsze niż ogólne „najlepsza fotografka”. Konkret buduje zaufanie, ogólnik je podkopuje.
Moja odpowiedź
Nie oceniajmy wyników innych fotografów tylko po tym, czy konkurs zakończył się wystawą w galerii. Liczy się jakość jury, przejrzystość zasad i praca, która stoi za każdym nagrodzonym zdjęciem. Konkurs cykliczny i coroczny to dwie drogi do tego samego celu: lepszych zdjęć i fotografa, który wie, ile jest wart.
Jeśli chcesz startować świadomie, zajrzyj do mojego ebooka Jak podbić świat konkursów fotograficznych albo do Planu działania konkursowego. A jeśli chcesz, żeby ktoś spojrzał na Twoje portfolio okiem jurora, napisz do mnie.
Od Gibraltaru do Mogilan: Jak buduję markę fotograficzną od zera w Polsce - Wywiad z Martą Łosiewicz

Ten wywiad to szczera rozmowa o tym, czego nie widać na Instagramie. O budowaniu biznesu od nowa w nowym miejscu, o zwątpieniach mimo międzynarodowych sukcesów, o prawdziwych wyzwaniach przedsiębiorczości. Nie jest to motywacyjna bajka. To jest prawda – z wzlotami, upadkami i wszystkim pomiędzy.
“Masz 500 nagród… a w Krakowie nikt nie dzwoni”
Dzisiaj dokładnie rok od twojej przeprowadzki z południa Hiszpanii do Mogilan pod Krakowem. Jak wspominasz ten dzień?
To był emocjonalny rollercoaster! Z jednej strony ekscytacja – wracałam do Polski, nowy rozdział, nowe możliwości. Z drugiej – ogromny stres biznesowy.
Wiedziałam, że zostawiam ugruntowaną pozycję w Gibraltarze i południowej Hiszpanii. Miałam tam rozpoznawalność, stałych klientów, system który działał jak zegarek. A tu? Zaczynać od zera. Totalnie od zera.
I to jest paradoks: mam 500+ międzynarodowych nagród. Zdobyłam tytuł Wielkiego Mistrza Fotografii Dziecięcej dwa lata z rzędu. Jestem Mistrzem Fotografii Portretowej. Wygrałam 4 konkursy tematyczne z kilkunastoma tysiącami fotografów biorących udział. Status Grand Master of Photography. Publikacje w międzynarodowych magazynach. Jury w 2 konkursach…
A w Polsce lokalnie? Musiałam zacząć totalnie od zera. Niewiele osób o mnie nie słyszało.
To brzmi frustrująco. Myślałaś, że twój międzynarodowy sukces ułatwi start?
Szczerze? Tak! Byłam naiwna.
Myślałam: “Mam tytuły, nagrody, publikacje w magazynach na całym świecie, jestem w jury międzynarodowych konkursów – na pewno w Polsce będzie łatwiej!”
Ale rzeczywistość była brutalna.
Ludzie nie znają tych konkursów. Nie wiedzą co to znaczy być #1 w Baby Photo Awards czy mieć setki nagrodzonych zdjęć. Dla lokalnego klienta w Krakowie liczą się rekomendacje od znajomych. Czy widzieli twoją pracę u kogoś w mieście. Czy ich koleżanka poleca.
Międzynarodowe tytuły brzmią ładnie, ale nie przekładają się bezpośrednio na zaufanie.
I tu przychodzi kolejna trudna lekcja: dziś najwyższa jakość nie wystarcza. Trzeba umieć ją sprzedać. Ba – trzeba umieć sprzedać siebie. Zdobyć zaufanie. Pokazać człowieka za kamerą.
A to jest najtrudniejsza część dla kogoś kto przez lata ukrywał się za zdjęciami.
Gibraltar vs Polska: Dwa różne światy
Jaka była największa różnica między rynkiem na Gibraltarze a tym co zastałaś w Polsce po kilku latach nieobecności?
To są dwa różne światy.
Gibraltar to małe miejsce – wszyscy się znają. Jak zdobędziesz kilku zadowolonych klientów, poczta pantoflowa robi swoje błyskawicznie. W Costa del Sol miałam wypracowaną bazę expatów, agencji modelingowych, rodzin międzynarodowych, modeli. Znałam miejsca, wiedziałam gdzie i kiedy fotografować.
I najważniejsze: tam ludzie są przyzwyczajeni płacić odpowiednią cenę za najwyższą jakość. To nie jest przedmiotem dyskusji. Jakość kosztuje – wszyscy to rozumieją.
W Polsce? Rynek jest bardziej zróżnicowany.
Ludzie często oczekują naturalnych, reportażowych sesji. Fotografia artystyczna dla wielu brzmi jak “przerobione w Photoshopie” – a to odbierane jest negatywnie. Musiałam się nauczyć komunikować wartość mojego stylu w zupełnie inny sposób.
Plus oczywiście bariera cenowa. W Gibraltarze moje ceny były normą. Tu muszę cały czas udowadniać wartość, dostosowując się do lokalnych realiów.
Czyli pierwszych kilka miesięcy było ciężko?
[śmiech przez łzy] “Ciężko” to eufemizm.
Pierwsze pół roku było bardzo, bardzo ciężkie.
Miałam momenty zwątpienia. Dni kiedy chciałam rzucić to wszystko w cholerę i wrócić tam gdzie było bezpiecznie, gdzie miałam klientów, gdzie wszystko działało.
Ale jednocześnie nadal latam do Gibraltaru i Hiszpanii obsługiwać moich dotychczasowych klientów – co jest finansowo ratunkiem, ale logistycznie wyczerpujące. Żonglowanie między krajami, między klientami, między dwoma życiami biznesowymi.
A w Polsce? Budowanie od zera zajmuje czas. Dużo czasu. Więcej niż sobie wyobrażałam.
Co zadziałało? Strategia budowania od zera
Co w takim razie zaczęło działać? Kiedy poczułaś, że “to rusza”?
Szczerze? Nie było jednego momentu “wow, teraz działa!”.
To nie jest tak że nagle kliknęło i poszło. To bardziej powolne, stopniowe budowanie. Małe kroki. Małe zwycięstwa.
Ale pewne rzeczy zaczęły pomagać:
1. Wykorzystałam swoje międzynarodowe sukcesy strategicznie
Konferencje – Kongres Fotografów w Poznaniu w styczniu, EXPOzycja w Krakowie w marcu. Wystawy – ISK w Lusinie w maju, w Mogilanach we wrześniu. To przyniosło lokalną widoczność.
Ludzie zaczęli kojarzyć: “A, ta od tych konkursów międzynarodowych”.
I to był zamysł. Znaleźć niszę, w której moja wiedza, doświadczenie i wyczucie artystyczne będą odpowiadać konkretnym ludziom. Nie wszystkim – konkretnym.
2. Dałam wartość społeczności fotograficznej
Dzielenie się wiedzą, obecność na eventach, pomoc “młodszym stażem” fotografom. To buduje rozpoznawalność nie tylko wśród klientów, ale wśród fotografów – a oni też przecież są moimi klientami, tylko po innej stronie aparatu. I co ważniejsze – oni rozumieją wartość tego co robię.
3. Zainwestowałam w edukację – swoją
Video, marketing, sprzedaż. Bolało, kosztowało, ale było konieczne.
Uczę się mówić o swojej pracy w sposób który rezonuje w Polsce. To wszystko jest konieczne, dlatego że rynek jest nasycony usługami foto-video.
I tu kolejna trudna prawda: to że ja potrafię rozpoznać dobrą fotografię nie znaczy, że inni się na tym znają. Ludzie idą do fotografa którego czują. Którego znają i lubią, komu ufają. Dlatego tak ważne jest pokazywanie siebie w internecie. Siebie – nie tylko portfolio.
A nawet nie wiesz ile mnie to kosztuje przekraczania własnych barier. Ciągle zadaję sobie pytanie: ile prywatności zachować dla siebie, a ile pokazać? Jak dać się poznać nie tylko jako fotograf, ale jako człowiek?
4. Konsekwencja – nawet gdy bolało
Nawet kiedy było ciężko, nie znikałam. Post za postem, sesja za sesją, warsztat za warsztatem. Widoczność to klucz.
Ale z drugiej strony… [pauza] …wciąż łapią mnie nerwy. Kiedy mam przerwę w jakimś rodzaju fotografii, a potem nagle mam zrobić coś co robię rzadko – albo coś po raz pierwszy – brakuje mi pewności siebie.
Pewnie pomyślisz: “Oszalałaś? Tak doświadczonej i dobrej fotografce jak Tobie brakuje pewności siebie?”
A jednak. Wciąż tak bywa.
Mimo że zazwyczaj wszystko wychodzi lepiej niż planowałam. Są dni kiedy wątpię. Są dni kiedy wszystko mnie przerasta. Kiedy nie wyrabiam. Kiedy chciałabym po prostu robić zdjęcia…
…a tu nagle trzeba być nauczycielem, stylistą, księgowym, kontent creatorem, strategiem, biznesmenem, specjalistą ds. sprzedaży i marketingu, mentorem, psychologiem.
I łapiesz się, że na fotografię czasem brakuje czasu.
To pokazuje jak bardzo nie doceniamy samych siebie i swoich umiejętności w przypływie wszystkich tych zmian.
Czy to już “przełom”? Czy jesteś tam, gdzie chcesz być?
Czy to przełom? Nie wiem.
Czy jest lepiej niż 6 miesięcy temu? Zdecydowanie.
Czy jestem tam gdzie chcę być? Jeszcze nie. Ale krok za krokiem jestem coraz bliżej.
Wszystko idzie we właściwym kierunku. I to musi wystarczyć.
Życie w trzech krajach: Logistyka i żonglowanie
Jak to wygląda teraz logistycznie – ta praca w trzech krajach?
To jest jak żonglowanie płonącymi pochodniami. [śmiech]
Mam teraz system, który próbuję utrzymać: 2-3 miesiące skupiam się na klientach w Polsce – sesje, spotkania, marketing lokalny, budowanie relacji. Potem latam na 1-2 tygodnie do Gibraltaru i Hiszpanii obsłużyć klientów tam.
To nie jest idealne. Czasami mam konflikt terminów. Czasami ktoś w Polsce chce sesję akurat kiedy ja mam wykupiony bilet na Gibraltar. Albo odwrotnie.
Ale powoli widzę jak klienci z zagranicy też się adaptują do mojego kalendarza. A w Polsce rośnie baza która pozwoli mi w przyszłości więcej być tutaj.
Co oferuję: Światowa klasa z lokalną dostępnością
Co oferujesz klientom w Krakowie czego nie znajdą u innych fotografów?
Międzynarodowy poziom z lokalną dostępnością.
Moje portfolio to są obrazy które wygrywały z 174 krajami na świecie. Pierwsza dziesiątka w konkursach z tysiącami uczestników. Publikacje w międzynarodowych magazynach, wystawach.
Oferuję fotografię artystyczną portretową i sceniczną na światowym poziomie – ale z fotografem który mieszka 20 minut od Krakowa.
To jest unikalna propozycja: nie musisz lecieć do Madrytu czy Londynu, żeby mieć sesję z fotografem światowej klasy. Jestem tutaj. Lokalnie dostępna.
Oferuję też edukację – warsztaty dla innych fotografów którzy chcą nauczyć się jak robić karierę przez konkursy, jak fotografować w moim stylu, jak budować markę w tej branży.
Bo szczerze? Chcę podnosić poziom polskiej fotografii. Chcę żeby więcej polskich fotografów śmiało startowało w międzynarodowych konkursach. Żeby pokazywali światu co potrafimy.
Prawda o wyzwaniach: “Mam dość udawania”
Jakie są twoje największe wyzwania w budowaniu marki lokalnej mimo międzynarodowego sukcesu?
[długa pauza]
Okej, teraz będzie szczerze. Bo wiecie co? Nie wszystko jest mlekiem i miodem płynące. I mam dość udawania że jest.
Wyzwanie #1: Brak klientów przez pierwsze miesiące po przeprowadzce.
Zero. Cisza.
Masz 500 nagród, tytuły, publikacje w magazynach na całym świecie – a w Krakowie nikt nie dzwoni.
To boli. To jest frustrujące do granic możliwości. Siedzisz i myślisz: “Co ja robię źle? Dlaczego nikt nie chce ze mną pracować?”
I choć planowałam że dokończę tematy które czekają na mnie długo na komputerze, że domknę 2023 rok który wtedy jeszcze nie był skończony… jednak brak zleceń z Polski bolał. Działał na poczucie własnej wartości. Podważał wszystko.
Wyzwanie #2: Finansowe zwątpienie
Kalkulujesz: inwestycje w sprzęt, marketing, strona www, social media, konkursy, wystawy, warsztaty, szkolenia…
…i stopę zwrotu.
I Ci nie wychodzi.
Patrzysz w przyszłość z nadzieją – “to inwestycja długoterminowa, zwróci się, zwróci się, musi się zwrócić” – ale czasem trudno w to uwierzyć.
Wyzwanie #3: Brak pewności siebie
Tak, mój brak.
500+ nagród. #1 na świecie. Grand Master of Photography. Publikacje. Jury w konkursach.
I nadal są dni kiedy dopadają mnie zwątpienia: “Czy podołam tej nowej sesji? Czy to wyjdzie? Co jeśli zawiodę?”
Czasem sama zapominam że aparat mam od 7 roku życia – to całe życie! A profesjonalnie pracuję już 8 lat od 2018 roku.
I wciąż są dni kiedy mam ochotę rzucić to wszystko i nie patrzeć wstecz.
Ale potem sobie przypominam: to jest to co kocham. To jest to co czuję. Jaką jestem szczęściarą że mogę w swoim życiu robić to co mnie uskrzydla. I wracam do pracy.
Wyzwanie #4: Techniczne koszty marzenia
Zdarza się że płaczesz.
Że sprzęt psuje się na sesji – i musisz improwizować, stresować się, modlić żeby wyszło.
Że robisz coś zupełnie nowego i nie wiesz czy wyjdzie – choć najczęściej wychodzi świetnie, ale ten stres przed… ten paraliżujący strach…
Wyzwanie #5: Syndrom “chcę wszystkich zadowolić”
Na początku chciałam maksymalnie zadowolić każdego klienta. Każdego. Bez wyjątku.
Zapomniałam że jako doświadczony fotograf wcale tego nie chcę i nie muszę robić.
Że moja fotografia jest dobrem ekskluzywnym. Że moja estetyka wcale nie musi być dla każdego. I nie powinna.
Ale powiedz to komuś kto walczy o klienta, o uwagę, z lokalną konkurencją która jest w tym mieście od lat i nie martwi się czy ludzie o niej słyszeli…
Wyzwanie #6: Nauka wszystkiego od nowa
Ten rok to była nauka video, marketingu, sprzedaży – wszystkiego musiałam się nauczyć od nowa w polskiej rzeczywistości.
I ba, wciąż to robię. Bo jeszcze nie ogarnęłam tematu do końca. Może nigdy nie ogarnę. Ale próbuję.
Wyzwanie #7: Brak czasu
Jak pogodzić macierzyństwo, samą sztukę fotografii, naukę sprzedaży, marketingu, biznesu, budowanie lokalnej marki, content creatora, social media, finanse,…
Brzmi jak szaleństwo, prawda?
A jednak to normalna rzeczywistość każdego przedsiębiorcy w 2025 roku.
Największe wyzwanie: Mam wartość, ale nie umiem jej sprzedać
Moje ebooki które napisałam – “Jak podbić świat konkursów fotograficznych” i “Fotografuj bez strachu” – to naprawdę wartościowa skarbnica wiedzy.
No i co z tego – skoro dopiero uczę się je sprzedać?
Skoro nie wiem jak komuś pokazać że to co tam jest naprawdę może pomóc? To frustrujące. Oczywiście to produkty dla określonej, wąskiej niszy fotografów którzy są zainteresowani budowaniem swojej marki w konkursach.
Ale jak do nich dotrzeć? Jak przebić się przez szum internetu? Jak sprawić żeby usłyszeli?
Nie jestem typem narzekającym. Ale chcę żebyście wiedzieli – to nie jest bajka. To jest ciężka, uczciwa praca. Z wzlotami i upadkami. I są dni kiedy w siebie wątpię.
Ale jakoś idę dalej. Bo nigdy się nie poddaje. Bo kocham to co robię. Bo warto.
Social media: Drugi pełny etat
Mówisz o budowaniu marki – jaką rolę odgrywają social media w tym procesie?
[śmiech] Ogromną. I wyczerpującą.
Wiesz ile czasu poświęcam teraz na tworzenie contentu na social media?
Tyle samo co na samą fotografię.
To nie jest przesada. To jest prawda.
Planowanie contentu, tworzenie go, edycja, napisy, hashtagi, odpowiadanie na komentarze, stories, reels, carousel, engagement, algorytmy… To jest pełnoetatowa praca.
A ja robię to obok bycia fotografem, mamą, przedsiębiorcą, mentorką, edukatorką…
Ale widzę efekty. Przez rok przybyło mi około 1000 obserwujących. Tym razem głównie z Polski.
To nie jest viral success story. Wiem że dla niektórych to jest nic. Ale dla mnie to jest ogromne szczęście – przyciągać swoją osobą i fotografią ludzi którzy chcą ze mną zostać na dłużej.
I wiesz co jest najważniejsze? Ta społeczność którą buduję wokół mojej fotografii jest bezcenna.
To oni chcą widzieć moją pracę. Oni czują mnie, moją fotografię, moją wrażliwość. Uważają że to co tworzę jest ważne, potrzebne, ciekawe. Wartościowe.
Ale… [pauza] …to dopiero początek. Muszę zbudować znacznie większą publiczność w Polsce.
I to jest wyzwanie w 2025 roku kiedy:
→ Algorytmy zmieniają się co miesiąc (coś działało świetnie? Za miesiąc już nie działa)
→ AI generuje tony contentu (jak się wyróżnić w tym szumie?)
→ Ludzie są przeładowani (scroll, scroll, scroll – jak ich zatrzymać?)
→ Zasięgi organiczne spadają (musisz płacić żeby cię w ogóle zobaczyli)
To jest bardzo niełatwe zadanie. I frustrujące do granic możliwości.
Bo tworzysz wartościowy content, wkładasz godziny pracy, wylewasz serce – i czasem zasięg to … 200 osób. Z 9000 followersów.
Ale nie mam wyboru. W dzisiejszym świecie social media to nie jest “dodatek” do biznesu fotograficznego.
To jest sam biznes.
Jeśli nie jesteś widoczny w sieci – nie istniejesz. Bez względu na to ile masz nagród.
Ebooki: Wiedza którą chcę się dzielić
Wspomniałaś o ebookach. Opowiedz więcej – dlaczego je napisałaś?
Przez te 8 lat nagromadziłam ogromną wiedzę o konkursach fotograficznych. Wiem co działa, co nie działa, jak wybierać konkursy, jak przygotowywać zdjęcia, jak budować portfolio konkursowe, jak strategicznie podchodzić do konkurencji.
I widziałam jak wielu fotografów błądzi. Płaci za konkursy gdzie nie mają szans. Frustruje się. Rezygnuje. Marnuje pieniądze i czas.
“Jak podbić świat konkursów fotograficznych” to ebook który chciałabym przeczytać kiedy zaczynałam.
Praktyczna, konkretna wiedza – nie teoria z podręcznika, ale doświadczenie z wygranych konkursów. Co naprawdę działa. Jakie pułapki unikać. Jak nie zmarnować pieniędzy.
“Fotografuj bez strachu” to coś innego – to o przełamywaniu bloków mentalnych. O tym jak radzić sobie z tym co ja sama przechodziłam i wciąż przechodzę: niepewnością, zwątpieniem, strachem przed porażką, syndromem oszusta.
Ale oto paradoks: mam te wartościowe produkty i… uczę się je sprzedać. Uczę się pokazać ich wartość.
To jak być dobrym kucharzem który nie umie napisać menu. Masz najlepsze danie na świecie, ale nikt o nim nie wie bo nie potrafisz go opisać.
Pracuję nad tym. To część procesu budowania marki o którym nikt nie mówi – możesz mieć najlepszy produkt na świecie, ale jeśli nie umiesz go sprzedać, nikt się o nim nie dowie.
Dla moich ludzi z całego świata
Dla osób które śledzą cię z zagranicy – co chciałabyś im powiedzieć?
Jesteście moją fundamentalną częścią.
Bez was, bez społeczności którą zbudowałam przez lata w Gibraltarze, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, USA, Niemczech, Francji – nie miałabym odwagi zaczynać w Polsce.
Wasze wsparcie, wasze wiadomości, to że nadal rezerwujecie sesje kiedy przylatuję – to pokazuje że marka którą zbudowaliśmy razem nie jest geolokacyjna.
Jest globalna.
I teraz po prostu poszerzamy ją o polski rynek. Dodajemy kolejny rozdział do naszej wspólnej historii.
Wiele z was pisało: “Będzie nam cię brakowało!”
Ale ja nikąd nie zniknęłam! Wciąż jestem dostępna, wciąż latam, wciąż ta sama Marta z tym samym sercem i tą samą pasją. Po prostu teraz mam dwie bazy zamiast jednej.
A właściwie – trzy: Polska, Gibraltar, Hiszpania. Trójkąt który nadaje rytm mojemu życiu.
Dla klientów z Krakowa: Czego szukam
A dla potencjalnych klientów w Krakowie i okolicach?
Jeśli szukasz fotografa który zrobi ci standardową sesję – prawdopodobnie nie jestem dla Ciebie. I to jest okay.
Ale jeśli marzysz o czymś wyjątkowym? O zdjęciach które będą wisiały w twoim domu jak dzieła sztuki? Które będą wzbudzać cudowne wspomnienia i budzić emocje za każdym razem kiedy na nie spojrzysz? Które nie będą leżeć zapomniane na dysku twardym.
To właśnie to oferuję.
Nie robię 10 sesji dziennie. Jestem bardzo selektywna. Każda sesja to pełna produkcja, pełne zaangażowanie artystyczne, pełne serce.
Dlatego mogę przyjąć ograniczoną liczbę klientów rocznie.
Ale ci którzy ze mną pracują dostają coś absolutnie unikalnego. Coś czego nie dostaną nigdzie indziej. Coś co zostanie z nimi na zawsze.
I pamiętajcie – nie musicie lecieć do Gibraltaru żeby mieć sesję ze mną.
Jestem tutaj. W Mogilanach. 20 minut od Krakowa.
Światowa klasa – lokalna dostępność.
Plany na drugi rok: Realistyczny optymizm
Co planujesz w tym drugim roku w Polsce?
Plany mam ambitne, ale też staram się być realistką.
Uczę się z tego pierwszego roku że wszystko trwa dłużej niż myślisz, kosztuje więcej niż zaplanowałaś, i wymaga większej cierpliwości niż miałaś.
Wydać drugi ebook – “Fotografuj bez strachu” jest gotowy, teraz muszę nauczyć się go sprzedać. To jest moja lekcja marketingu w real time.
Więcej wystąpień publicznych – Konferencje działają. Dają widoczność, autorytet, recognition. Planuję aplikować do kolejnych eventów. Pokazywać się. Być obecną.
Dalsze budowanie społeczności – MCPA rośnie, ale chcę też więcej lokalnych inicjatyw. Meetupy, warsztaty, obecność w środowisku fotograficznym. To będzie dla mnie ogromnym atutem. Nie chcę wciąż działać sama. Chcę byc czescia artystyczne społeczności.
Nauczyć się sprzedawać wartość – To mój biggest challenge. Mam produkty, usługi, wiedzę, doświadczenie – teraz muszę nauczyć się komunikować ich wartość w sposób który przekonuje. Który dociera. Który zamienia obserwujących w klientów. Sama nie cierpię jak ktoś ciągle stara się mi coś sprzedać. I ja tez nie chce tak robić. Ale jeśli ktoś by mnie potrzebował, chcę żeby wiedział, że jestem i gdzie może mnie znaleźć.
Przede wszystkim – przetrwać następny rok – Brzmi pesymistycznie? Może. Ale to uczciwe.
Pierwszy rok był survival mode. Drugi rok to konsolidacja. Dopiero trzeci, może, będzie ekspansją.
I przestać się bać. Przestać wątpić w siebie. To też jest plan – choć najtrudniejszy do zrealizowania.
Rada dla siebie sprzed roku
Ostatnie pytanie – co powiedziałabyś swojej sobie sprzed roku, w dniu przeprowadzki?
[długa pauza, uśmiech]
“Będą dni kiedy będziesz chciała rzucić to wszystko. Nie rób tego. Przeczekaj.”
“Następnego dnia będzie lepiej. Nie zawsze od razu. Ale lepiej.”
“Musisz się nie poddawać i robić swoje. A wszystko będzie dobrze.”
“P.S. I nawet nie wiesz ile przez te nadchodzące problemy nauczysz się nowych rzeczy. Ile razy zaskoczysz samą siebie. Ile razy będziesz dumna z siebie kiedy spojrzysz wstecz.”
Prawda, nie bajka
To co chcę żebyście wynieśli z tego wywiadu to nie “patrzcie jaka jestem wspaniała” ale “patrzcie, jaka jest prawda”.
Prawda o budowaniu biznesu. O zwątpieniach. O trudnościach. O łzach i frustracji. O dniach kiedy chcesz rzucić to wszystko.
I o tym że mimo wszystko idziesz dalej.
Bo warto. Bo kochasz to co robisz. Bo nie masz innego wyjścia. Bo to jest twoje życie, twoja pasja, twoje powołanie.
Budowanie marki od zera w nowym miejscu – mimo międzynarodowych sukcesów, mimo nagród, mimo tytułów – to najtrudniejsza rzecz jaką kiedykolwiek robiłam.
Ale też najbardziej satysfakcjonująca.
Bo robię to na swoich warunkach. Z autentycznością. Z sercem. Z prawdą.
I jeśli moja historia może zainspirować choć jedną osobę która myśli o tym żeby spróbować, żeby zacząć od nowa, żeby wyjść ze strefy komfortu – to było warto.



